salon Volvo - praca elektryka - naprawa samochodów -

krwi. - Potem mrugnął do mnie. - Nikomu o tym nie powiem. Sterroryzowałaś szubrawców z całej dzielnicy. Tym łotrom nogi trzęsą się na twój widok. - Miły z ciebie chłopak - powiedziałam, klepiąc go po policzku. Potem ruszyłam błotnistą ulicą w kierunku wschodniej bramy miasta. Szczurza Nora pasowała do swej nazwy. Wszędzie było pełno pajęczyn, a podłodze bardziej przydałaby się szufla niż miotła. Podeszłam do chwiejnego, rozklekotanego kontuaru. - Który z tych pijaczków nazywa się Yarblek? - zapytałam gościa po drugiej stronie szynkwasu. - To tamten młodzik w kącie. Próbuje odespać wczorajsze pijaństwo. Masz zamiar go zabić? - Skąd salon

Volvo ci to przyszło do głowy? - Przecież cię poznaję, Polanno. Gadają, że zabijasz ludzi za samo spojrzenie na ciebie. - Bzdura. Dzisiaj jeszcze nikogo nie zabiłam... jak na razie. A teraz wybacz mi, muszę zamienić kilka słów z Yarblekiem. Yarblekowi do obudzenia wystarczyła jedna trzeszcząca deska. Ręka śmignęła mu do sztyletu, nim jeszcze otworzył oczy. Potem spojrzał na mnie zuchwale. - Siadaj, skarbie - zaprosił mnie, podsuwając nogą stołek. - Jesteś nowa, no nie? Chyba nie widziałem cię tu przedtem. Postawić ci coś do picia? - Nie jesteś trochę za młody na przesiadywanie w oberżach, panie Yarbleku? - zapytałam, siadając

praca elektryka na podsuniętym stołku. - Ja nigdy nie byłem młody, skarbie. Już urodziłem się dorosły. Ssałem mocne piwo, a pierwszego człowieka zabiłem, jak miałem siedem lat. - I tak dalej, i dalej. Chełpił się tym, ile potrafi wypić, ilu ludzi zabił i ile kobiet nie potrafiło się mu oprzeć. Wcale się nie spodziewał, że uwierzę w te kłamstwa. Starał się raczej mnie zabawić. Był to nieokrzesany, zarozumiały wyrostek, ale wiele znaków wskazywało, że jest nieprzeciętnie przebiegły i jeśli nie popełni jakichś poważniejszych głupstw, dożyje wieku dorosłego, a wówczas poradzi sobie z tym, co przeznaczone mu jest

zrobić naprawa samochodów w przyszłości. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że w końcu zacznie robić interesy z księciem Kheldarem i stanie się najbogatszym człowiekiem na świecie. Po jakimś czasie jego przechwałki już mnie znudziły. - Wyglądasz na zmęczonego, Yarbleku - zasugerowałam. - Nigdy nie jestem zbyt zmęczony na rozmowę z piękną kobietą - powiedział, po czym powieki mu opadły i zaczął chrapać. Zapewne to nawet nie było konieczne, biorąc pod uwagę jego stan, ale dla pewności wymazałam z jego pamięci wspomnienie tego spotkania - a także z pamięci człowieka za kontuarem. - Mamo! - zawołałam w myślach, gdy opuściłam

Szczurzą Norę. - Volvo Słucham, Pol? - Znalazłam Yarbleka. Jest jeszcze dość młody, ale bardzo obiecujący... jeśli dożyje. - Wiem z bardzo dobrego źródła, że dożyje, Pol. Czy możemy mu zaufać? - Zapewne nie powinnyśmy, ale spróbujmy. - Zostaniemy tu jakiś czas. Będziesz mogła obserwować, jak sobie radzi. - Kim jest ten drugi, z którym powinnam się spotkać? - Nowy król, Drosta lek Thun. - Jak bardzo nowy? - Koronowano go w 5342 roku. Ma teraz dwadzieścia lat. - Spodziewamy się pomocy od króla Angaraków? - To nie ja podejmuję decyzje, Pol. Masz porozmawiać z królem Drosta i dociec, dlaczego zdecyduje się, być może, na zmianę stron. -

Trudno chyba samochody szwedzkie będzie dostać się do jego pałacu. - Myślę, że Gallak nam w tym pomoże. - Porozmawiam z nim dziś wieczorem. Prawdopodobnie o wiele trudniej było mi się przystosować do warunków życia w domu Gallaka niż jemu do mojej obecności. Musiałam ciągle pamiętać, że on jest przekonany, iż mieszkam pod jego dachem od sześciu tygodni. - Jak ci minął dzień, Polanno? - zapytał uprzejmie przy kolacji. - Jak zwykle - odparłam. - Byłam na bazarze i odwiedziłam kilka straganów. Nic jednak nie kupiłam. - Potrzebujesz pieniędzy? - Nie. Czy spotkałeś kiedyś króla Drostę? - Kilka razy. Dlaczego pytasz? - Z ciekawości. Jaki

Volvo - samochody szwedzkie -